Atleet-Trainer-Atleet

Nicolaï:  Toen ik in januari in Zuid-Afrika vertoefde, een sportgek land, werd ik me gewaar van een gespreksonderwerp waar zowat iedere sportliefhebber het er over had. Roger Federer speelde die dag op de Australian Open zijn kwartfinale tegen de nobele onbekende Zweed Tennys (what's in the name) Sandgren, nr. 100 op de wereldranking.  Op zich niets bijzonder en als je achteraf ziet dat Federer won, zou je helemaal niet knipperen met je ogen. Ware het niet dat Federer 7 matchballen wist te redden om het daarna in 5 sets af te maken. Een ongezien huzarenstukje. Het geeft weer blijk wat een ongelofelijke weerbaarheid je hoort te hebben als topsporter. Nathan,  hoe creëer je deze weerbaarheid? Is deze aangeboren? Kan je dit trainen?  Nathan: Nicolaï, tijdens mijn tocht doorheen de Vlaamse sportfederaties ben ik ook als sportpsycholoog de tennisfederatie gepasseerd. Een periode waarin de trainers een visie opgebouwd hadden vanuit een 5 tal waarden. 1 van deze waa...

Nathan: Als coach geloof ik heel sterk in een persoonlijke benadering. Vandaar ook dat ik graag veel tijd steek in het beter leren kennen van atleten. Maar ook geloof ik in een werkersaanpak. Talent is niet voldoende. "Gaan we eens experimenteren?" vroeg ik je een paar weken geleden retorisch. Het gevolg was een lange periode van uitgebreide extensieve duurtrainingen. Tijdens ons experiment-uitdaging merkte ik bovenop je enthousiasme, plichtsbewustzijn en nauwgezetheid een frustratie rond opkomende lichamelijke pijnen en niet altijd behaalde vooropgestelde tijden. Nicolaï, hoe heb jij die experimentele periode ervaren? Nicolaï: In mijn beleving als atleet leef ik naar het olympische motto 'citius, altius, fortius'. Het voelt dan ook niet meer dan normaal om altijd sneller en verder te willen gaan. Het meest hatelijke gevoel dat ik dan ook kreeg, waren de tekens van mijn lichaam die me trager en korter lieten lopen dan gepland. Ondanks dat ik regelmatig een b...